Depresyon: Fırtınanın En Gürültüsüz Hali

Bazen dünya, omuzlarınıza yüklenmiş görünmez bir ağırlık gibi gelir. Sabahları yataktan kalkmak, koca bir dağın zirvesine tırmanmak gibidir. Gözleriniz önünüzdeki küçük detayları seçmekte zorlanır; renkler soluk, sesler uzak ve gülümsemeler size yabancı gelir.

İçinizde bir boşluk vardır; sessiz, derin ve soğuk. Sanki bir gölün dibindesiniz ve yüzeye çıkmak için çırpınsanız da, sizi tekrar suyun derinliklerine çeken dalgalar var. Her düşünce ağırlaşır, her hareket zahmetli ve yorucudur.

Depresyon sadece üzüntü değildir; o bir yorgunluk, bir boşluk, bir sessizliktir. Zaman ağır akar, günler birbirine karışır, hayat bir perde arkasından izleniyormuş gibi gelir. Siz oradasınız ama dünya sizinle değildir.

Duygularınız kelimelere sığmaz. İnsanlar “Neden üzgünsün?” diye sorar, ama siz cevap veremezsiniz; çünkü bu his, tanımlanamaz bir ağırlıktır. Kalbiniz sıkışır, zihniniz bulanıklaşır, umut ise çok uzak bir yerde, görünmez bir ışık gibi titrer.

Depresyon bir ruh hâli değil, bir deneyimdir. Hayatın renklerinin solduğu, enerjinin çekildiği, içsel bir fırtınanın sürekli estiği bir deneyimdir. Ve en zor yanı, bu fırtınanın çoğu zaman sessiz ve yalnız hissettirmesidir.

Bazen her şey anlamsız gelir; gülmek, konuşmak, nefes almak bile zorlaşır. Ama bilin ki, hissettiğiniz bu boşluk ve sessizlik, kalıcı değildir. Her fırtınanın ardından güneş yeniden doğar, adımlarınız sizi o ışığa götürebilir.

Depresyon, içsel bir yolculuktur; bazen yavaş, bazen sancılı… Ama siz hala yürüyorsunuz. Ve her adım, yeniden hissedebilme ve yeniden renk görebilme ihtimalini taşır.